Szanowni Państwo, we współpracy z laboratorium Read-Gene, oferujemy Państwu pakiety oznaczeń stężeń pierwiastków we krwi. Nieprawidłowe poziomy mikroelementów mają istotne znaczenie w występowaniu chorób nowotworowych, ich leczeniu oraz rokowaniu na przyszłość. Profesor Jan Lubiński wraz z laboratorium Read-Gene w wyniku kilkuletnich nowatorskich badań ustalili pakiety dla poszczególnych grup.
Dla osób zdrowych ( bez nowotworu) :
1. Onkopakiet duży – 6 (Se, Zn, Cu, As, Cd, Pb) we krwi pełnej – 126 zł
2. Onkopakiet mały – do 3 wybranych pierwiastków (Se, Zn, Cu, As, Cd, Pb) we krwi pełnej – 99 zł
Dla osób chorych (z nowotworem):
Dla kobiet
Onkopakiet 4 -duży (Se, Zn, Cu, Mn) w surowicy (126zł) + Onkopakiet do 3 – mały wybranych pierwiastków (As, Cd, Pb) we krwi pełnej (99 zł)
Dla mężczyzn
Onkopakiet 4 (Se, Zn, Cu, As) w surowicy (126 zł) + Onkopakiet do 3 wybranych pierwiastków (Cd, Pb) we krwi pełnej (99 zł)
Przygotowanie do badań
Przed pobraniem krwi na mikroelementy, pacjent powinien być minimum 6 godzin na czczo. Dodatkowo przy oznaczeniu arsenu na 3 dni przed badaniem należy wyeliminować z diety ryby i ich przetwory, owoce morza, ryż oraz kakao. Czas oczekiwania na wyniki – do 20 dni roboczych
Informacje na temat mikroelementów (tekst źródłowy: www.read-gene.com):
Arsen i jego związki należą do najbardziej znanych toksyn. Zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC) arsen i jego związki zostały zaliczone do substancji rakotwórczych grupy 1, co oznacza, że są to zdecydowanie substancje rakotwórcze dla człowieka. Objawy kliniczne wynikające z wdychania lub spożycia związków arsenu są bardzo zróżnicowane. W zależności od stężenia, czasu trwania narażenia i drogi wchłaniania skutki interakcji arsenu z tkankami wahają się od stosunkowo łagodnych, takich jak hipopigmentacja, po nowotwory zagrażające życiu (WHO). Na podstawie istniejącej literatury można stwierdzić, że nie tylko wysokie, ale także nieznacznie podwyższone stężenia arsenu mogą mieć związek z występowaniem nowotworów, zwłaszcza u kobiet.
Cynk jest pierwiastkiem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Pełni rolę ochronną przed wolnymi rodnikami, m.in. jest częścią dysmutazy ponadtlenkowej (SOD). Bierze także udział w procesach odpornościowych, przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania skóry i błon śluzowych, bierze udział w magazynowaniu i wydzielaniu insuliny z trzustki. Cynk utrzymuje równowagę jonową innych pierwiastków śladowych, w tym selenu, magnezu i miedzi, a także odgrywa rolę detoksykującą w przypadku metali ciężkich. Niedobory tego pierwiastka prowadzą do poważnych zaburzeń, takich jak niedobory odporności, stany zapalne (w tym SARS-CoV-2), zaburzenia gojenia się ran, obniżona płodność i problemy ze wzrokiem.
Kadm. Zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC) kadm i jego związki zostały zaliczone do substancji rakotwórczych grupy 1 dla ludzi. Niekorzystne działanie kadmu i jego związków może prowadzić do chorób nerek, chorób układu krążenia, nadciśnienia, anemii, uszkodzenia wątroby, zaburzeń narządów rozrodczych, zaburzeń układu odpornościowego, niedoborów żelaza, miedzi i cynku, a także rozwoju nowotworów . Liczne badania opisują zwiększone stężenie kadmu w materiale biologicznym osób, u których rozwinęły się nowotwory złośliwe prostaty, nerek, pęcherza moczowego, trzustki i piersi.
W literaturze wymienia się trzy główne źródła kadmu: dieta, palenie tytoniu i narażenie zawodowe. Stężenie kadmu w produktach spożywczych jest silnie uzależnione od zawartości tego pierwiastka w środowisku – powietrzu, glebie i wodzie. Wysokie poziomy kadmu występują w następujących produktach spożywczych: ziarnach zbóż, warzywach (zwłaszcza ziemniakach), podrobach i nasionach oleistych. Stężenie kadmu we krwi jest silnie skorelowane z paleniem wyrobów tytoniowych. U osób niepalących stężenie Cd jest niższe w porównaniu do osób palących. Do grupy zawodowej bardziej narażonej na kadm zaliczają się pracownicy przemysłu cynku, stali i miedzi
Miedź jest pierwiastkiem śladowym odgrywającym główną rolę w mechanizmach obrony oksydacyjnej oraz w szlakach metabolicznych z udziałem enzymów, hormonów i witamin. Bierze udział w syntezie hemoglobiny i przekazywaniu impulsów nerwowych. Wysoki poziom miedzi we krwi (> 1000 µg/l) może wymagać dalszych badań, np. kolonoskopii.
Ołów Zanieczyszczenie środowiska ołowiem pozostaje ciągłym problemem społeczeństw rozwijających się. Toksyczne działanie ołowiu polega głównie na jego wpływie na układ krwionośny, obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy, a także na przewód pokarmowy. Ze względu na wszechobecność ołowiu, praktycznie każdy człowiek jest narażony na kontakt z tym pierwiastkiem. Toksyczność ołowiu prowadzi m.in. do zmian w aktywności wielu enzymów oraz zaburzeń w funkcjonowaniu białek wolnych i strukturalnych wewnątrz komórki. Wiele badań sugeruje, że ważnym molekularnym mechanizmem toksyczności ołowiu jest jego udział w wytwarzaniu reaktywnych form tlenu, które odgrywają znaczącą rolę w uszkodzeniach wewnątrzkomórkowych i patogenezie wielu chorób, w tym nowotworów złośliwych. Według klasyfikacji substancji rakotwórczych Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC) ołów i jego związki należą do grupy 2a i 2b, czyli potencjalnie rakotwórcze.
Selen działa w organizmie poprzez białka, do których jest włączany w postaci selenocysteiny. Jako składnik selenoprotein selen pełni zarówno funkcje enzymatyczne, jak i strukturalne. Do najważniejszych funkcji selenoprotein należy udział w produkcji hormonów tarczycy, stymulacja układu odpornościowego i ochrona przed stresem oksydacyjnym. Zarówno niedobór, jak i nadmiar selenu może mieć niekorzystny wpływ na organizm. Mogą powodować zaburzenia takie jak: dysfunkcja serca, zwyrodnienie serca i wątroby, zwiększone ryzyko nadciśnienia, upośledzenie funkcji układu odpornościowego, dysfunkcja tarczycy, zaburzenia mineralizacji kości i prawidłowego rozwoju zębów, a także zwiększone ryzyko zachorowania na nowotwory.
Mangan (Mn) jest niezbędnym składnikiem odżywczym, który odgrywa kluczową rolę w różnych funkcjach organizmu. Bierze udział w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego, regulacji poziomu cukru we krwi i energii komórkowej, rozmnażaniu, trawieniu, wzroście kości, krzepnięciu krwi i homeostazie, a także obronie przed reaktywnymi formami tlenu. Funkcje pełnione przez metaloproteiny manganu obejmują oksydoreduktazy, transferazy, hydrolazy, liazy, izomerazy i ligazy. Mn działa jako kofaktor dla różnych enzymów, w tym arginazy, syntetazy glutaminy (GS), karboksylazy pirogronianowej i dysmutazy ponadtlenkowej manganu (Mn-SOD). Mn ma tendencję do gromadzenia się w wątrobie, trzustce, kościach i mózgu.
W laboratorium Read-Gene zaobserwowano korelację pomiędzy poziomem manganu a przeżywalnością kobiet chorych na raka piersi.
Szczegółowe informacje na temat badań możecie Państwo znaleźć na stronie https://read-gene.com/mikroelementy/